Najważniejsze fakty: Technika brzeżna polega na usunięciu nadmiaru tkanki wzdłuż brzegu warg sromowych mniejszych; technika klinowa — na wycięciu fragmentu w kształcie litery V ze środkowej części z zachowaniem naturalnego brzegu. Technika brzeżna jest przewidywalna i zmienia kolor brzegu; klinowa zachowuje pierwotny brzeg, ale wiąże się z nieco wyższym ryzykiem rozejścia się rany. Wiele kobiet potrzebuje indywidualnego połączenia obu metod, o którym decyduje się podczas badania.
„Jaką technikę zastosuje Pani doktor?” to jedno z pierwszych pytań, które zadają kobiety. Uczciwa odpowiedź brzmi: tę, która pasuje do Pani anatomii — a czasem połączenie obu. Oto czym różnią się dwie główne techniki.
Labioplastyka techniką brzeżną (trim)
Chirurg zaznacza ilość nadmiaru tkanki i usuwa go wzdłuż wolnego brzegu każdej wargi sromowej mniejszej, a następnie zamyka brzeg cienkimi szwami rozpuszczalnymi.
- Zalety: bardzo przewidywalna; łatwo uzyskać symetrię obu stron; usuwa pogrubiały lub nieregularny brzeg, co zmienia też jego kolor — czego niektóre kobiety sobie życzą, choć naturalne różnice w zabarwieniu nie są problemem medycznym.
- Do rozważenia: naturalny brzeg wraz z jego przejściem kolorystycznym zostaje zastąpiony nowym brzegiem; efekt może wyglądać bardziej „jednolicie”.
Labioplastyka techniką klinową (wedge)
Z najszerszej, najbardziej wystającej części wargi sromowej mniejszej wycina się fragment w kształcie litery V (klin), a górną i dolną część łączy się ze sobą.
- Zalety: zachowuje pierwotny brzeg, jego kolor i fakturę; blizna przebiega w poprzek wargi, a nie wzdłuż brzegu.
- Do rozważenia: nieco wyższe ryzyko rozejścia się rany w miejscu połączenia; mniej odpowiednia, gdy sam brzeg jest pogrubiały lub nieregularny albo gdy nadmiar tkanki sięga w kierunku napletka.
Porównanie obu technik
| Brzeżna | Klinowa | |
|---|---|---|
| Zachowanie naturalnego brzegu | Nie | Tak |
| Zmiana koloru brzegu | Tak | Nie |
| Przewidywalność | Wysoka | Wysoka przy odpowiedniej anatomii |
| Ryzyko rozejścia się rany | Niskie | Nieco wyższe |
| Łączenie z redukcją napletka | Łatwe | Możliwe, przy starannym planowaniu |
Inne odmiany
Chirurdzy stosują także modyfikacje, takie jak łukowate lub esowate („S”) wycięcie brzegu, centralna deepitelializacja (usunięcie wyłącznie warstwy powierzchniowej w celu zmniejszenia objętości) oraz techniki łączone, gdy nadmiar tkanki sięga aż do napletka łechtaczki. Cel jest zawsze ten sam: komfort, symetria i naturalny wygląd przy zachowanym czuciu.
Jak dokonuje się wyboru
Podczas badania dr Albayrak ocenia długość i szerokość każdej wargi, kolor i grubość brzegu, sposób połączenia warg z napletkiem łechtaczki oraz to, co Pani najbardziej przeszkadza. Następnie wyjaśnia, które podejście zaleca i dlaczego — oraz jaki efekt jest realny.
Ma Pani pytanie dotyczące swojej sytuacji?
Zespół dr Albayrak odpowie dyskretnie — bezpłatnie i bez zobowiązań.